Έλα να πάμε στο νησί (ΙΙ)

Γουστάρω τους τύπους που ερωτεύονται με τη πρώτη ματιά ή με μια γενικότερη ευκολία. Μου αρέσουν. Τους παραδέχομαι, αν και δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Μπορείς να πεις πως αργώ χαρακτηριστικά να ερωτευτώ. Δηλαδή μέχρι να ερωτευτώ εγώ, έχει ξε-ερωτευτεί ο άλλος και την κάνει με ελαφριά πηδηματάκια. Εν δυο, εν δυο, παίρνει δρόμο και δρομάκι και παρατάει το Cουλάκι.

Παραδέχομαι όμως ειλικρινά εκείνους που σκέφτονται και λένε: Μια ζωή έχω να ζήσω στις χαρές της ας ορμήξω. Και ορμάνε και τα κάνουν όλα πουτάνα για να γουστάρουν. Και γουστάρουν, περνάνε καλά, δεν αφήνουν τίποτα ως απωθημένο και προτιμούν να μετανιώνουν για πράγματα που έκαναν και όχι για πράγματα που δεν έκαναν. Προτιμούν να έχουν (λέει ο ποιητής) τύψεις, παρά απωθημένα.

Θα ήθελα πολύ να γίνω ένας τέτοιος άνθρωπος, αλλά εγώ βλέπετε, ερωτεύομαι από σπάνια έως καθόλου. Σκέφτομαι και τη παραμικρή λεπτομέρεια σε ό,τι κάνω, νιώθω και αισθάνομαι. Προτάσσω τη λογική (που να μην πρότασσα). Κανονική ξενέρωτη. Ούτε πίνεις, ούτε καπνίζεις, ούτε ξενυχτάς, τι να σε κάνω; (Όπως μου είχε πει και μια ψυχή). Που θέλω όμως να καταλήξω; Τρεις παράγραφοι εισαγωγή για να μπω στο κυρίως θέμα, το οποίο θα διαρκέσει υποχρεωτικά μια παράγραφο λίγο ξεγυρισμένη.

Στο πλοίο για το νησί, μετά τον πνιγμό των ερωτευμένων παντοφλινίων (;;;) κάθομαι σε ένα παγκάκι και αρμενίζω τα πέλαγα. Μετά από λίγα λεπτά έρχονται και κάθονται δίπλα ο Λευτέρης και η Κρίνα. Πιάνουμε μια μινι κουβέντα, αλλά νιώθω πως τους ενοχλώ. Πρέπει να φύγω και να τους αφήσω να ζήσουν τον ερωτά τους. Στο παγκάκι κάθονται καλύτερα δυο ερωτευμένοι παρά μια ξενέρωτη και δυο ερωτευμένοι. Από την άλλη, εγώ καθόμουν πρώτη και αυτοί ήρθαν και μου κατσικώθηκαν μαζί με τον ερωτά τους. Από τα λίγα που είπαμε, ερωτεύτηκαν με τη πρώτη ματιά. Γνωρίστηκαν απο το facebook λέει, βγήκαν ένα πρώτο εξερευνητικό ραντεβού, και αυτό ήταν. Διαπίστωσαν πως ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Και μετά κατακρίνουμε τα facebook. Βρε εκεί ο έρωτας ανθίζει. Τι να μου πεις τώρα εσυ για τα τετ α τετ και για τα κρυφά φλερτάκια στα μπαρ και στις παραλίες. Στο facebook αδερφές μου, στο facebook. Τα παιδια λοιπόν ερωτεύτηκαν, πήγαν μαζί διακοπές και τώρα μια cουλή τους εμποδίζει να φιληθούν με πάθος ακούγοντας τα κύματα να σκάνε στην πρύμνη και το πέταγμα των γλάρων να γαργαλάει την ακοή. Και όχι, αυτούς ούτε τους κατούρησε κανένας γλάρος, ούτε τους έχεσε, ούτε τίποτα. Όλα κομπλέ. Μάζεψα το αδυνατισμένο σαρκίο μου και αποχώρησα ρίχνοτας μια κλεφτή ματιά πίσω μου και χαζεύοντας τα μπαλαμουτιάσματα του Λευτέρη και της Κρίνας. Γι' αυτούς είναι η ζωή.

Αν το Καλοκαίρι δε σε βρει ερωτευμενάκι δε περνάς καλά. Στο υπογράφω μετρώντας πολλά κενά Καλοκαίρια...

(μπορεί και όλα).

ΥΓ1 Και στο νησί γνώρισα ζευγάρια που ερωτεύτηκαν πατ κιουτ. Δεν ξέρω αν κρατάνε αυτοί οι έρωτες αλλά ξέρω πως τελικά δεν περνιέται η ζωή δίχως λίγο αυθορμητισμό και λίγη τρέλα. Ένα ζευγάρι πχ δημιουργήθηκε για να πάει διακοπές παρέα. Ένα άλλο γνωρίστηκε στο νησί και εκτοτε δεν ξεκόλλησαν ο ένας από τον άλλο. Ένα άλλο με ένα μακροβούτι κατάλαβε πως πρέπει να πορευτούν μαζί στη ζωή. Κι ένα τελευταίο παντρεύτηκε στις διακοπές του.

ΥΓ2 Τα facebook είναι του Σατανά. Να την ακούτε τη Coύλα. Το λέει και ο Kitsos Mitsos άλλωστε. Αλήθεια, που χάθηκε αυτός;;;;

ΥΓ3 Γιαγιά Αντιγόνη, σε αγαπώ! Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

ΥΓ4 Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες ΜαρικοΔεσποινοΠαναγιώτηδες και λοιπά προσωνύμια.

ΥΓ5 Τα λέμε σε λίγες μέρες πιο εντατικά και θα περάσω και από τα blogάκια σας κουλές και κουλοί αναγνώστες μου και μη.

Φιλιά Πολλά

5 Αυγούστου 2011